Kees Mittertreiner en Rietje Stahli

Samen ben je sterk

Kees Mittertreiner is van april 1922 en Rietje Stahli van augustus 1941. Er zit nogal wat leeftijdsverschil tussen deze twee inwoners van Nieuw-Vennep, maar ze dragen allebei dezelfde overtuiging uit: Samen ben je sterk bij de ANBO. Voor hem zijn de actiefste jaren van propaganda voeren al een poosje verleden tijd, pr-vrouw Rietje vertegenwoordigt de huidige generatie bestuursleden van de afdeling Nieuw-Vennep, opgericht in maart 1957. Het tweetal vertelt over de Algemene Nederlandse Bond voor Ouderen, de belangenorganisatie van en voor senioren, vanaf vijftig plus.

2012 linv vl anbo keesmittertreiner

De herinneringen van Kees Mittertreiner over het bondswerk gaan terug tot eind jaren tachtig van de vorige eeuw. Hij kreeg toen bemoeienis met de Vennepse afdeling, nadat hij veertig dienstjaren bij de Vicon had afgesloten. Bij het afscheid in 1986 werd hij door zijn werkgever beloond met een gouden horloge, voorzien van een inscriptie met de jaartallen van indiensttreding en vertrek. Het uurwerk wordt sindsdien zorgvuldig bewaard in een speciaal, mooi doosje.

Voordat hij in de fabriek kwam, werkte Mittertreiner als boerendaggelder in de akkerbouw, net als zijn vader had gedaan. “We woonden aan de Rijnlanderweg, in een boerderijtje. Mijn vader had daar zelf ook acht koeien lopen.” Kees was nog maar net van school, toen zijn vader overleed, 33 jaar oud. Een grote klap voor het gezin, met nog vier dochters. Eerder al was een jonger broertje van Kees overleden. “Stuipjes”, zegt hij.

Toen er in 1946 een huisje aan ’t Kabel leeg kwam, trouwde Kees met Jannie Buijs, met wie hij al een tijdje verkering had. Het stel kreeg vier zonen en een dochter. Het was in hetzelfde jaar dat hij het akkerland verruilde voor het magazijn van de fabriek van landbouwwerktuigen. “Het was toen een strenge winter en de Vicon gaf meer vastigheid.”

Dankzij deze werkgever kreeg het groeiende gezin een grotere woning aan de Eugenie Prévinaireweg die aanvankelijk werd gehuurd en later kon worden gekocht.

Propaganda

Er volgde nog een verhuizing naar de Jacob Boekestraat, voordat Mittertreiner op het huidige adres terechtkwam, een appartement in de Westerkim. Hij woont hier alleen, zijn vrouw overleed twee jaar geleden. Hij mist haar nog iedere dag. Toen zij ziek werd, stopte hij met de bestuurlijk werkzaamheden voor de ANBO. “Eigenlijk jammer dat ik eruit ben gestapt. Ze kunnen tegenwoordig best weer wat propaganda gebruiken.”

Want dat was Mittertreiners pakkie an: reclame maken voor de ouderenbond. “Als het kon, zou ik zó de straat weer opgaan.” Zijn ogen glimmen. Hij vergeet even dat hij slecht ter been is. “Er zijn nog te veel mensen geen lid en we hebben elkaar zo hard nodig.”

Er kon in zijn nabijheid geen verjaardag of een andere feestelijke gelegenheid worden gevierd of Mittertreiner hield zijn wervende praatje, maar ook als hij over de markt liep of boodschappen deed in het dorp. “Het lag me goed”, zegt hij bescheiden. “Ik lokte de mensen met een verhaaltje over een lekker bakkie koffie met een gebakje en soms nog een borreltje op de koop toe.”

Toen hij bij de ANBO kwam, werden de activiteiten gehouden in het clubhuis aan de Korenaarstraat. Het gebouwtje was een cadeautje geweest van garagebedrijf Van Kalmthout en Van Niel. Met vrijwilligershanden werd het opgeknapt en van een fris verfje voorzien. Aldus ontstond clubgebouw ’t Groene Huis. In mei 2008 viel het pandje ten prooi aan de vlammen. Enkele maanden daarna kreeg de ANBO de beschikking over een gedeelte van de voormalige landbouwschool aan de Eugenie Prévinaireweg. Op 6 oktober werd het nieuwe onderkomen officieel in gebruik genomen, enig tijd later dan men had gepland, als gevolg van tegenvallende verbouwingswerkzaamheden. Zo moesten onder meer de muren van de oude klaslokalen worden verwijderd, om één ruim vertrek te creëren.

“Het is een pracht gebouw”, constateert de oud-voorzitter en pr-man, die tevens twaalf jaar lang de bingomiddagen leidde. Hierbij werd hij naar eigen zeggen geassisteerd door twee lieftallige dames. Daarmee is hij inmiddels eveneens gestopt, maar nog trouw is hij elke dinsdag bij de bingo van de partij.

Meer te bieden

“Bingo is een geliefde activiteit, naast biljarten, kaarten en sjoelen, maar de ANBO heeft veel meer te bieden dan dat.” Hier is Rietje Stahli aan het woord. Zij houdt een pleidooi voor het 2012 linv vl anbo rietjestahlilidmaatschap van de bond, die de belangen behartigt voor diverse generaties senioren, mensen met verschillende interesses en politieke en levensbeschouwelijke achtergrond. De organisatie is opgebouwd uit vijftien gewesten, met meer dan vijfhonderd locale afdelingen.

Rietje vertelt eerlijk, dat ze zelf even over een drempel moest stappen voordat ze zich aansloot bij de Vennepse ANBO. “Ik had er eigenlijk een verkeerd beeld van. Totdat ik besloot eens een kijkje te nemen op een vergadering. Daar trof ik een stel ‘jonge ouderen’ aan, energiek, met allerlei leuke plannen en dat viel me dus reuze mee”, aldus Rietje, geboren en getogen Amsterdamse, moeder van twee kinderen, oma van drie kleinkinderen.

Zij vestigde zich zeven jaar geleden in Nieuw-Vennep, op aandringen van haar alhier wonende dochter, voor wie zij geregeld als oppasoma fungeerde. “Het leuke was dat ik op die bijeenkomst een oud-collega tegenkwam, met wie ik al jarenlang geen contact meer had gehad, Ellie Witterland. Zij bleek de secretaresse van de Nieuw-Vennepse afdeling te zijn.”

Rietje Stahli heeft een arbeidsverleden als directiesecretaresse bij een farmaceutisch bedrijf in Amsterdam, waar zij zich vervolgens gedurende twaalf jaar verdienstelijk maakte met vrijwilligerswerk op de afdeling dementerenden van een hoofdstedelijk verzorgingshuis.

Na de verhuizing naar Haarlemmermeer zette zij het vrijwilligerswerk voort in de Westerkim. “Het is daar niet alleen triestigheid, hoor”, verzekert ze. “Er wordt ook heus wel gelachen en verder zijn er allerlei activiteiten.” Bij één van die bezigheden vormt zij hoogstpersoonlijk de spil, met teken- en schilderlessen.

Kortingsafspraken

De ouderenbond maakt het motto ‘Samen sta je sterk’ op verschillende fronten waar, zoals met toegankelijk openbaar vervoer en voorzieningen op het gebied van wonen en gezondheidszorg. De ANBO heeft met vijftien zorgverzekeraars collectieve kortingsafspraken gemaakt en biedt daarnaast middels de ledenpas een aantal andere exclusieve kortingen. Bij problemen kan men een beroep doen op de ouderenadviseur. Er wordt ook hulp geboden bij het invullen van het belastingformulier.

Ontspanning hoort er daarnaast ook zeker bij. Daar weet Rietje het hare van. Zij maakt deel uit van de plaatselijke reiscommissie, stuurt de website en het Anbootje aan, het boekje waarmee de leden tien keer per jaar op de hoogte worden gehouden van de activiteiten. Afdeling Nieuw-Vennep kan rekenen op de steun van 125 vrijwilligers en heeft een ledental van tegen de 1600.

Waar Mittertreiner met smaak vertelt over de reisjes die hij indertijd samen met zijn vrouw maakte, worden tegenwoordig voornamelijk dagtochten georganiseerd. Busbedrijf Oskam zorgt voor het vervoer en levert via reisgidsen geschikte doelen aan. “We komen door het hele land”, aldus Rietje Stahli. Ze noemt voorbeelden van excursies naar een orchideeënkwekerij in Luttikhuizen, een dagje Texel, bezoek aan een kippenfarm waar advocaatjes konden worden geproefd in vijf verschillende smaken. Tot nu toe ging men zo’n drie tot vier keer per jaar op stap. “Maar dat wordt wel minder. Zo’n dagje uit kost al gauw veertig tot vijftig euro en dat kan voor sommigen best begrotelijk zijn.” Ze constateert het met spijt.

En dan is er de eigen ANBO-bus, met het motto Samen op Weg. Het busje is erg belangrijk. ANBO-leden kunnen een beroep doen op het locale vervoer, voor bezoek aan de dokter, het ziekenhuis of gewoon voor de boodschappen en om in het clubgebouw te komen, waar ze de eenzaamheid van thuis voor een paar uurtjes kunnen ontvluchten.

Negen vrijwilligers zitten bij toerbeurt achter het stuur. “De prijzen voor brandstof en onderhoudskosten zijn de afgelopen jaren erg gestegen. Alle geld dat we met acties binnenkrijgen, gaat dan ook naar de bus. Die kunnen we echt niet missen.”

Rietje vertelt enthousiast over de jongste bijdrage van het Rabobank Coöperatiefonds die zij samen met Ellie op Schiphol in ontvangst mocht nemen. “Voor de pr zijn in het dorp foto’s gemaakt van in het busje stappende ouderen.”

Het werk voor de afdeling geeft Rietje voldoening. Er gaat geen dag voorbij, of ze is er wel op een of andere manier mee bezig. “Ook al ben je gepensioneerd, door dit vrijwilligerswerk sta je toch nog midden in de maatschappij. En je doet iets voor ouderen, waar je eigenlijk zelf ook bij hoort. Al voelt het niet zo.”

Auteur: Geertje Bos
augustus 2012
Foto's: Geertje Bos