Yavuz Okur

Mooie toekomst voor  Vennepse kleermakerij

Stap voor stap maakte Yavuz Okur (1983, Amsterdam) zich het ambacht van kleermaker eigen. En het duurde niet lang of hij had het volledig in de vingers. Niet zo verwonderlijk, want hij volgde in het 2014 linv bl ms kleermaker yavuz okurvoetspoor van zijn vader, die zo’n dertig jaar geleden een bedrijfje in Amsterdam was begonnen. Oorspronkelijk leerde Yavuz voor automonteur, maar toen het moeilijk was een goede stageplek te vinden haakte hij af. Hij was bovendien niet echt gecharmeerd van oliesmeer, vond het werk eigenlijk ook te zwaar en besloot daarom van koers te veranderen En met succes. Sinds 2000 runt hij een eigen zaak aan de Kerkstraat 12 in Nieuw-Vennep. Hier heeft hij een vaste klantenkring opgebouwd. We maken kennis met een blijmoedig mens, die op deze plek een mooie toekomst voor zijn kleermakerij ziet.

Een felrode schaar trekt de aandacht op de winkelruit, naast de naam Merve. Voor de goede orde, Okurs 2014 linv bl ms mervekledingreparatie (1)kleermakerij maakt geen deel uit van de landelijke keten De Gouden Schaar. Vandaar ook de persoonlijke naamgeving van het pandje. ‘Merve is de naam van mijn zusje. Zij is het enige meisje in het gezin. Het is een soort eerbetoon aan haar’, vertelt Yavuz, die verder twee broers heeft, overigens beide niet werkzaam in het kleermakersvak.

Na de teleurstelling van het garagewerk begon Yavuz zijn arbeidzame leven als hulpje in het atelier van zijn vader Selahattin. ‘We hadden veel vaste klanten, onder meer uit het confectiecentrum in Amsterdam. Mijn ouders zijn drie jaar geleden teruggegaan naar Turkije, maar ze komen nog geregeld naar Nederland voor familiebezoek.’

Dochtertjes

Yavuz is getrouwd, met Seyma, net als hij met een Turkse achtergrond. Ze hebben twee dochtertjes. ‘Elif, wat oudste, eerstgeborene betekent. Zij is drie. En Ayse, één jaar oud. Seyma heeft geen baan, zorgt thuis voor de kinderen.’

Thuis is vooralsnog een appartement in Amsterdam. ‘We willen graag in Nieuw-Vennep komen wonen, vooral voor de kinderen. Hier is het nog rustig, met ruimte voor de kleintjes.’

Hij vertelt glunderend dat zijn dochtertjes de eerste kleinkinderen zijn en dat ze aan aandacht bij de familie niets te kort komen.

De voormalige winkel van Edwins fruitpaleis biedt volop ruimte aan de kleermakerij/ annex stomerij. Voor dat laatste neemt hij de goederen aan, die elders worden gestoomd. ‘Dat gaat prima’, constateert hij tevreden.

De kleermaker verricht zijn werk in het zicht van de klanten. Het maakt hem direct aanspreekbaar en dat gebeurt dan ook geregeld tijdens ons gesprek. Er heerst een ongedwongen, vertrouwelijke sfeer.

Een mevrouw wil graag van een vlekje in de stropdas van haar man af. Een ander komt een broek brengen waarvan de rits kapot is en een derde klant levert het stomerijbonnetje in en krijgt er een schone mantel voor terug.

Constant bezig

Het is duidelijk dat de jonge ondernemer de juiste keuze heeft gemaakt. ‘Ik zit hier de hele dag in mijn eentje, maar ik verveel me geen moment. Krijg voldoende aanloop en ben verder constant bezig.’ De meeste opdrachten betreffen reparatiewerk van kleding, een broek korten maken, rits inzetten, aanpassingen aan een jas. Daarnaast komt men voor het laten naaien van gordijnen en vitrages. Het lastigstevindt hij het bewerken van leer.

Daar heeft hij overigens een speciale machine voor. Verder tref je in het atelier nog tal van andere kleermakersattributen aan, alsook de lockmachine, blinde zoommachine (voor het inkorten van ‘nette broeken’ ) en een machine voor stretch stoffen.

In het keukentje achter winkel en werkplek zijn benodigde materialen opgeslagen. Hier hangt op dit moment aan een haakje naast de deur een gebedssnoer. Het lijkt op de rozenkrans van de katholieken of de japa(mala) van de hindoe.

‘In het Turks heet het een tesbih. Dit hier is een groot snoer, met 99 kraaltjes. Er zijn ook kleinere met 33 kraaltjes’, aldus de uitleg van Yavuz, die moslim is. ‘Ik bid hier op mijn matje vijf keer per dag, zoals is voorgeschreven.’

Okur noemt zich Amsterdammer, van Turkse komaf. ‘Eigenlijk ben ik een echte Nederlander. Ik voel me hier thuis en zeker in Nieuw-Vennep, waar ik me graag met mijn gezin zou willen vestigen.’

Auteur: Geertje Bos
Foto: Geertje Bos
januari 2014