Vespohal verbindende factor in samenleving

 Of de Vespohal nog toekomst heeft, laten we op deze plaats in het midden. Vast staat dat de sporthal aan de Oosterdreef in ruim 35 be2015 linv vl vespohal wimhelmsingstaansjaren een onuitwisbare indruk heeft nagelaten op de plaatselijke bevolking. ‘Het was de ontmoetingsplek voor jong en oud’ , zegt voormalig beheerder Wim Helmsing. Hij volgde in 1991 in die functie Cock Gaus op, die toen met pensioen ging. Samen met Hans en Heidi van de Pol, die bijna een kwart eeuw het horecagedeelte voor hun rekening namen, kijkt hij met nostalgie terug op ‘mooie jaren’ waarbij de hal een verbindende factor vormde in de Vennepse samenleving.

De Vespohal was een compleet familiegebeuren. Aldus de conclusie van de betrokkenen, die een jarenlange samenwerking achter de rug hebben. ‘We hadden er een unieke combinatie’, zegt Helmsing, geboren in Zutphen, opgegroeid in Deventer, later naar Haarlem verhuisd en al jarenlang inwoner van Nieuw-Vennep. ‘Beneden in de zaal werd sport bedreven en boven kon je terecht voor een drankje en een hapje. Met uitzicht op de activiteiten.’

Helmsing, sin2015 linv vl vespohal martin gaus 1983 12,5 jubileumds 2013 conciërge aan het Haarlemmermeer lyceum in Hoofddorp, heeft een sportief verleden, met de nadruk op de zwemsport, in het bijzonder waterpolo. Inmiddels gestopt met actief sporten, is hij tegenwoordig keeper trainer/coach van de zwem- en waterpolovereniging Haerlem.

Na de opleiding CIOS was hij badmeester in het Tikibad van Duinrell en vervolgens hoofd zwembad bij Grand Dorado in Zandvoort. De Vespohal werd zijn werkplek, nadat Cock Gaus was vertrokken. Met respect memoreert hij zijn illustere voorganger, die in 2012 overleed. ‘Gaus was een icoon, de grondlegger van de petanquevereniging De Spaanse Ruiter.’

Onder Gaus’ bewind hadden gedurende de jaren zeventig van de vorige eeuw ook bijzondere evenementen in de hal plaats, zoals de populaire Zeskamp en het NCRV televisieprogramma Met liedjes het land in. Kon je er Willy Alberti, Bob Scholten en Ronnie Tober in levende lijve meemaken, aan elkaar gepraat door Ted de Braak.

Alle zaalsporten

Helmsing telt op zijn vingers de halbezetting op de avonden tijdens zijn jaren in de Vespohal. ‘Maandag hadden we basketbal, op dinsdag volleybal, op woensdag badminton, op donderdag korfbal, vrijdag volleybalcompetitie, zaterdagochtend tot twaalf uur zaalvoetbal, op zondag ’s morgens niks, ’s avonds de zondagavond zaalvoetbalcompetitie.’

Hans van de Pol (oorspronkelijk afkomstig uit Badhoevedorp, sinds 1975 woonachtig in Nieuw-Vennep) merkt op, dat in feite alle denkbare zaalsporten waren vertegenwoordigd en dat je daardoor met zoveel verschillende ‘karakters’ te maken had. ‘Juist die afwisseling was zo mooi.’ Hij kwam in 1983 als assistent van André Seinen in café De Krim werken.

Twee jaar later werd hij eigenaar. Voorheen was hij werkzaam in de luchtvracht op Schiphol. Zijn eerste horeca ervaring deed hij op achter de bar van steakhouse De Oude Molen aan de Madeliefstraat in Nieuw-Vennep. Voordat de Vespohal zijn werkterrein werd, runde hij café en snackbar ’t Snorretje in Mijdrecht.

2015 linv vl vespohal hansvdpol (2)Van de Pol wist zich te profileren als hartelijke gastheer, zowel van kijkers en supporters als van sporters, na afloop van hun inspanningen in de zaal. Aan Helmsings lijst van activiteiten in de hal voegt hij toe, dat hij steevast voor verse koffie zorgde op de dinsdagochtend, in de pauze van Huisvrouwengymnastiek en op woensdagmorgen bij Bewegen voor Ouderen. En dan werd er ook nog bij hem in het café gebiljart, door leden van biljartvereniging De Krim.

Toernooien

Voorts waren er geregeld sporttoernooien met families (Bokhorst bijvoorbeeld) en van bedrijven. ‘Dan had je op zo’n bedrijvenavond met volleybal soms achttien ploegen in actie. Met vier man werkten we om het aan te kunnen. Schalen vol bittergarnituren gingen in het rond. Alles was goed, als het maar gezellig was en dat was het zeker.’ Echtgenote Heidi bevestigt zijn relaas. Zij leverde geregeld ’s avonds een bijdrage aan de werkzaamheden, naast kantoorwerk overdag op Schiphol.

Eén keer ging het goed mis. ‘Op dezelfde avond van zo’n bedrijventoernooi had de biljartvereniging bij mij gereserveerd voor districtkampioenschappen. En je weet, bij biljarten moet je muisstil zijn, wil je het goed kunnen volgen. Dat was het ook, totdat de sporters uit de zaal in de pauze boven een pilsje kwamen halen.’ Zijn gezicht spreekt boekdelen. Het bleek achteraf een misverstand.

Memorabel zijn de jaarlijkse Nederlandse kampioenschappen van de Indonesische vechtsport Pencak Silat. ‘Dan was er actie van tien uur2015 linv vl vespohal hansvdpol ’s morgens tot tien uur ’s avonds. Je wist van gekkigheid niet hoe je het voor elkaar moest boksen. Stonden vier frituurpannen te blazen.’ Het lukte alleen met de inzet van extra hulpdiensten.

‘We hadden al vrij gauw personeel’, vertelt Hans. Hij noemt Marjolein Spaargaren uit Rijsenhout en Hoofddorper Andy de Graaf, tegenwoordig werkzaam in café 1890 in Amstelveen. ‘Dan was er ook nog Peter Schneider, volledig belangeloos onze vaste hulp. Men stond op gegeven moment in de rij om te helpen. Afwassen voor een rolletje drop…’

Badminton

Met plezier denken de caféhouder en zijn vrouw terug aan de badminton uitwisselingstoernooien, tussen Friesland en Noord-Holland. ‘Zij wilden graag zelf voor het eten zorgen. Nou, dat vormde voor ons geen probleem. Op één voorwaarde dat we mochten mee eten. Daar hebben we nooit spijt van gehad. Het eten was prima en de omzet ook. Dat ging de hele dag door. En na afloop kregen we een keurig gepoetste keuken terug.’

Over badminton weet Helmsing mee te praten. Hij kreeg met deze tak van sport te maken nadat de toenmalige jeugdtrainer wegviel. ‘In overleg met Nel Vink, één van de motoren van de vereniging, ben ik toen in dat gat gestapt. Ik had weinig badminton ervaring, maar wel mijn CIOS-diploma en dat is goed gegaan.’

Zijn betrokkenheid bij de badmintonclub noemt hij een voorbeeld van interactie tussen de zaalbeheerder en verenigingen. Helmsing was als jeugdtrainer de bedenker van het zogeheten deelcertificaat en de man achter SMILE, wat staat voor Sport Maakt Individuele Leden Eén. Met de opzet de twee verschillende afdelingen, competitie en recreatie met elkaar te verbinden in de vorm van een toernooi. Dergelijke toernooien liepen vaak uit op complete feestavonden, met discomuziek en flikkerende lampen.

Midwinterfestival  

Het was Cock Gaus die de jeugdinstuif gedurende de kerstvakantie bedacht, het Midwinterfestival. De organisatie was in handen van vrijwilligers. Onze zegslieden speelden er op in. Helmsing zorgde voor grote triplexplaten over de kwetsbare vloer. Van de Pol installeerde een snoepstalletje in de 2015 linv vl vespohal 1971zaal. In het café werd alles van stal gehaald voor de verdere verzorging van de inwendige mens. ‘Het was altijd compleet feest.’

Ouders leverden hun kinderen af voor een vakantiedagje in de hal met tal van activiteiten voor het kroost. ‘Het gebeurde wel dat een kind huilend naar boven kwam omdat het zich had bezeerd of werd gepest. Dan was Hans er om hem op te vangen. En dat deed hij altijd lief en zorgzaam. Zette hij het kind op een kruk, droogde tranen als dat nodig was en schonk een colaatje in.’ Hier is Heidi aan het woord. ‘Als er een enkele keer niet genoeg geld was voor een versnapering, dan vulde hij het zelf aan uit de fooienpot.’

In de periode dat de competities waren gestopt, werd menige zaterdagavond ingevuld met muzikale optredens. Populair was de Bokhorst familieband, de Bokkies, wereldberoemd in Nieuw-Vennep en omstreken. De muzikanten vulden de avond met ‘lekkere meezingers’, waaraan Heidi één keer haar medewerking verleende als zangeres. Echtgenoot Hans wist van niets, was volledig verrast door haar optreden, dat beslist een dik applaus verdiende.

Menigmaal schoof pianist Erik Overbeek achter de piano waar hij zich liet horen als mister Boogiewoogie.

Rouwrandje  

Het jaar 2006 heeft voor de zegslieden een rouwrandje. De sporthal ging dicht, waarmee de activiteiten voorgoed verleden tijd werden. Helmsing kon overstappen via de stichting Sportfondsen Haarlemmermeer naar de nieuwe sporthal Estafette. Hij werd daar teamleider sporthallen. In deze periode was hij niet alleen in Nieuw-Vennep werkzaam, maar onder meer ook in de Sporthoeve te Badhoevedorp.

Nadat daaraan een einde kwam, lukte het niet meer ‘in het sportgebeuren’ aan de slag te komen en koos hij voor ‘het onderwijs’. Helmsing werd conciërge bij het Haarlemmermeer lyceum en voelt zich daar helemaal op zijn plek.

Het hartzeer over de sluiting van de hal zit bij het echtpaar Van de Pol dieper. ‘Het doet nog steeds pijn’, stelt Hans. ‘Je moet je voorstellen dat in een klap aan alles een einde kwam, zonder dat er iets tegenover stond. Alles werd me ontnomen, mijn bedrijf en daarmee mijn inkomen, mijn pensioen, mijn eigenwaarde. Ik voelde me gigantisch getekkeld.’

Het stel vertrok zwaar teleurgesteld over de gang van zaken naar Curaҫao, waar ze een appartementencomplex kochten en aan toeristen verhuurden. Heidi functioneerde geregeld als stuurvrouw op cruises. De zaken gingen voorspoedig, maar zij kreeg heimwee en in 2010 kwamen ze terug naar Nieuw-Vennep. Hans: ‘Toen heeft de familie De Jong me weer een kans gegeven. En ik sta parttime weer achter de bar in De Oude Molen.’ Bijna dagelijks komen daar verhalen over de tap waarmee de gloriejaren van de Vespohal herleven.

Auteur: Geertje Bos
Foto's: Piet Klaassen
Mei 2015