Marjolein Steffens-van de Water

Gezin gaat voor alles bij betrokken politica

Je zou Marjolein Steffens-van de Water (1967, Amsterdam) een politiek dier kunnen noemen, waarbij de lokale politiek in het bijzonder haar hart heeft. Al meer2015 linv politiek Marjolein Steffens - van de Water f dan 17 jaar is haar naam verbonden aan HAP, Haarlemmermeer Actieve Politiek. Sinds april 2014 (opnieuw) als wethouder. Haar portefeuille is stevig gevuld, met de aandachtsgebieden fysieke leefomgeving, dienstverlening, participatie, doelgroepenbeleid en maatschappelijk vastgoed. Hoezeer ze ook betrokken is bij al die zaken, haar gezin met twee kinderen gaat voor alles. We krijgen een uur voor een nadere persoonlijke kennismaking, maar als in die tijd één van hen belt, is ze vertrokken. 't Is even slikken, maar we doen het er mee.

Wanneer het vraaggesprek voorbij is, kunnen we opgelucht constateren dat het gevreesde telefoontje is uitgebleven. En de politica heeft binnen de afgesproken tijd spontaan een inkijkje gegeven in haar persoonlijke achtergrond. Dat ze de naam heeft van een toegankelijke en open persoonlijkheid wordt bevestigd. Ze neemt geen blad voor de mond. Het is zoals het is.
In het Amsterdamse gezin komt Marjolein als tweede kind ter wereld. Ze heeft een drie jaar oudere broer. 'Ik ben opgegroeid in een huishouden waarbinnen allerlei culturen welkom waren. Mijn vader was in mijn jeugd cargadoor in de haven van Amsterdam, later deed hij hetzelfde werk voor Schiphol Express. Door zijn werk bewoog hij zich in de internationale wereld en daar had hij thuis vaak verhalen over.'

Flowerpower

Ze groeit op in de flowerpower periode, waarbij vrijheid hoog in het vaandel staat. Die sfeer heerst ook in het gezin. 'Er bestonden geen taboes. Je kon overal over praten.' En het geloof? 'Mijn moeder is afkomstig uit een katholiek gezin, vader uit een 'rood nest', zonder geloof. Daar mocht je ook vrij in zijn', aldus Marjolein die zegt persoonlijk geen geloof nodig te hebben om als een goed mens te kunnen leven.
De opvattingen van Maria Montessori voor basisonderwijs en middelbare school spreekt de ouders aan en hun kinderen beleven een leuke schooltijd. Als Marjolein vervolgens voor een beroepskeuze komt te staan, heeft het onderwijs haar voorkeur. 'Ik heb altijd gedacht, als ik groot ben, word ik juf.' Ze gaat naar de Pabo, maar haakt na twee jaar teleurgesteld af. Hoewel ook aan deze opleiding Montessori's naam is verbonden, blijkt in de praktijk weinig of niets van die opvattingen te worden gerealiseerd. 'Ik ging toen werken bij een uitzendbureau, waarna ik bij IBM Nederland terechtkwam.'
Overigens is de liefde voor het onderwijs gebleven, van meet af aan zichtbaar in haar politieke activiteiten.

Voetbal

Gevraagd naar haar interesses, staat voetbal bovenaan gevolgd door lezen en 'warme oorden'. Ze groeit als het ware met de balsport op, in het kielzog van vader en moeder vervent supporter van Neerlandia. Ze is achttien als ze langs de lijn haar latere partner ontwaart: Marcel Steffens, afkomstig uit Suriname, sinds zijn elfde in Nederland en actief in de voetballerij als speler en later ook als trainer.
Ze krijgen een relatie en trouwen na de geboorte van hun zoon Yannick (1991). Vier jaar later komt dochter Montana ter wereld. Marcel, werkzaam in de logistieke sector, is bij hun ontmoeting al vader van een dochter, Abigail. Marjolein rept vrolijk van een 'package deal'. 'Abigail is een lieve grote zus voor onze kinderen. Intussen zijn er drie kleinkinderen.'
Aanvankelijk is Amsterdam hun domicilie, in 1993 vestigen ze zich in Nieuw-Vennep, waar ze nog steeds wonen. Marjoleins vader is na de scheiding van haar moeder al eerder hierheen verhuisd. Ook haar moeder verkast later naar Nieuw-Vennep.

Betrokken

Na de geboorte van Yannick stopt Marjolein met werkzaamheden buitenshuis, laatstelijk bij personeelszaken van IBM Nederland, en wijdt zich aan haar gezin. Ze is met volle overtuiging een BTM´er, een Bewust Thuisblijvende Moeder. Als de kinderen schoolplichtig worden, kiest ze voor hen het Montessorionderwijs, basisschool De Boog aan de Bogaardstraat. Ze wordt participerende ouder, maakt ook deel uit van de medezeggenschapsraad. Als de school met opheffing wordt bedreigd komt ze in het geweer, samen met verontruste leerkrachten en andere ouders.
Er worden groepjes gevormd, elk met een bepaalde opdracht. Marjolein zit in het team dat de gemeenteraad duidelijk moet maken hoe Montessori´s ideeën vorm krijgen in het basisonderwijs van de Boog, zo anders dan de geëigende klassikale systemen. Ergo niet te combineren daarmee. De gezamenlijke inspanningen leveren op, dat de school mag blijven. Een mooi succes. En voor Marjolein het begin van haar betrokkenheid bij de lokale politiek.

Gemeenteraad

'Achteraf best grappig', constateert ze, 'dat bij het overleg de HAP als enige partij niet was vertegenwoordigd. Maar dat heeft zo moeten zijn, denk ik.' Toenmalige voorzitter Piet van der Jagt vraagt hem bij te praten over de situatie. Het contact pakt voor haar nogal verrassend uit, want de vraag die volgt, is of ze zich wil aansluiten bij de partij.
'Ik zei na enig beraad oké, want het sprak me eigenlijk wel aan. Het lukte thuis ook want mijn moeder was bereid zo nodig op te passen, waardoor ik zonder problemen aan de slag kon. In 1998 stond ik bij de verkiezingen voor de gemeenteraad van Haarlemmermeer vierde op de lijst en werd als tweede gekozen. Heel bijzonder. Ik was totaal overdonderd.'
De HAP krijgt drie zetels in de raad, wat betekent dat de portefeuilles van de HAP´ers dik gevuld zijn. 'Met z´n drieën werkten we ons een slag in de rondte. Kijk eens, als volksvertegenwoordiger neem je besluiten over allerlei zaken en daar moet je dan ook over geïnformeerd zijn.' Het komt erop neer, het oor te luisteren te leggen bij vergaderingen van dorps- en wijkraden en andere instellingen. 'Zo blijf je op de hoogte van initiatieven en problemen van inwoners. Je kunt deze niet overnemen, maar wel adviseren, de weg wijzen, een handreiking geven. Op die manier blijft het van hen. Is het hun succes als het goed komt.'

Minder prettig

Dat het ook minder prettig kan lopen ervaart ze nadat ze in 2002 wethouder is geworden. Met in de portefeuille de aandachtsgebieden jeugd en onderwijs, welzijn, volksgezondheid, sport en recreatie. 'Het was een periode waarin de machtsverhoudingen anders lagen dan nu. We hadden als lokale partij de verkiezingen gewonnen. Met geslepen messen wilde men aantonen dat zo'n lokale partij eigenlijk niets voorstelde. Er gebeurde toen van alles, maar kort en goed, na drieëneenhalf jaar kreeg ik een motie van wantrouwen en werd ik naar huis gestuurd. Je mag gerust weten dat ik behoorlijk de pest in had. Daar doe ik niet geheimzinnig over. Ik voelde me politiek bij de neus genomen. Maar na twee dagen was dat gevoel over. Ik kon met een schoon geweten in de spiegel kijken, had niets verkeerds gedaan, ging dus vervolgens gewoon verder met mijn leven.'
De partij geeft haar alle vertrouwen en vraagt haar lijsttrekker te worden. Ze komt weer in de gemeenteraad en is daarna acht jaar lang tevens fractievoorzitter. 'Dat heb ik heel leuk gevonden. Was een mooie tijd', aldus de politica die vervolgens opnieuw de taak van wethouder op zich neemt, haar huidige functie.

Participatie

'Een geweldige baan.' Ze constateert het enthousiast. 'Haarlemmermeer is een bijzondere gemeente. Je schaakt op zoveel borden, met een grote diversiteit aan dorpskernen, elk met een eigen karakter en eigen belangen.' Participatie van de inwoners vindt zij van groot belang. Het komt erop neer dat het college van burgemeester en wethouders plannen ontwikkelen in samenspraak met de inwoners. En hen niet zoals voorheen gebruikelijk inspraak bieden als de plannen al gemaakt zijn. En om te weten wat er speelt, worden bezoeken afgelegd aan de dorpen. 'Het gaat er vooral om onze betrokkenheid te tonen. Het mooie is dat vaak goede ideeën naar voren komen, waarmee we samen verder kunnen.'
In haar werkkamer ligt bij de deur een stel laarzen op een krant, paraplu ernaast. Binnenkort staat er weer een bezoek in de polder op het programma en 'een slimme meid' is op zwaar weer voorbereid.

Auteur: Geertje Bos
Foto: PR HAP
September 2015

Boek met interviews over het Leven in Nieuw Vennep van toen en nu