Vraagbaak Jan Willemse en zijn Onderdelenhuis

Achterover leunend, de handen gevouwen in de nek. Jan Willemse (1949, Vogelenzang) zit op zijn praatstoel. In het kantoortje annex opslagruimte achter de winkel vertelt hij over zijn Onderdelenhuis aan de 20180321 linv europartsVenneperstraat 20A. Geflankeerd door zijn vrouw Annie laat de winkelier het verleden de revue passeren. Er zijn heel wat omwegen voordat hij zich voorgoed in Nieuw-Vennep vestigt. Gevolg van zijn levensopvatting. “Als het me niet bevalt, ben ik weg.” Hoewel de pensioengerechtigde leeftijd al ruimschoots is bereikt, laat hij weten voorlopig nog te vinden te zijn op de huidige stek bij winkelcentrum De Symfonie. “Zolang de mensen me nodig hebben”, aldus deze vraagbaak bij elektrotechnische problemen.  

Het merendeel van zijn arbeidzame jaren speelt zich af in de wereld van de elektronica. Hoewel Jan Willemse daar nog geen notie van heeft, als hij de Mulo volgt, de B-kant, compleet met wiskunde, boekhouden en middenstandsdiploma. Hij is de jongste telg in het gezin van een hardwerkende vrachtwagenchauffeur met vier kinderen, om en om jongen en meisje. “Ze hielden van regelmaat”, klinkt het eenvoudig. Een knipoog gaat erbij.    

Logische gang na de middelbare school is werken op kantoor. Jan is zeventien, doet zijn intrede in het arbeidsproces met de boekhouding van een radio/televisiewinkel in Noordwijkerhout. Als de baas daar ziek wordt, gaat hij zich op verzoek ook met de winkel bemoeien, al heeft hij nog weinig verstand van zaken. “Had een klant een apparatenstekker nodig, nooit van gehoord, werd het geval mij aangewezen, wist ik het dus in het vervolg. Al doende leerde ik. En zo ben ik erin gerold.”

20180321 linv europarts (1)Hij is prettig bezig, totdat een monteur hem aanspreekt. “Jan, als je verder wilt in dit vak, moet je toch wat van de techniek weten. Anders wordt het nooit wat.” Hij neemt het advies ter harte en gaat in de avonduren elektrotechniek studeren. Van lieverlede raakt het kantoorwerk op de achtergrond. Na de vervulling van de militaire dienstplicht bij de luchtmacht, krijgt hij in 1971 een baan als monteur bij de speciaalzaak van Arie Koelewijn, kortweg AKO, in Lisse.

Mooie tijd

Willemse rept van een ‘mooie tijd’ over de periode die dan volgt. (Zoals gezegd, het kost niet veel moeite hem aan de praat te houden.) “Ik zat lekker op de weg, adresjes langs om als monteur reparatiewerk te doen. Heel afwisselend, gezellig ook. Je werd overal hartelijk ontvangen, ook wel logisch want ze hadden je nodig. Maar goed. Je kreeg een kopje koffie, stond er soep op het fornuis, was er zo een bakkie ingeschonken.” 

Thuis in Vogelenzang gaat er ook een en ander veranderen, als Jan op een feestje bij vrienden in Beverwijk verkering krijgt met Annie Kooper, een jaar jonger dan hij. Een Arnhems meisje dat negen jaar oud met het ouderlijk gezin naar Beverwijk verhuist, als vader gaat werken bij Hoogovens. “Het was zo’n Amerikaanse dansfeestje waarbij iedereen wat te drinken en te eten meeneemt.”

Met een brede glimlach meldt hij tussendoor nog even van huis uit twee verplichtingen opgelegd te krijgen. “Je rijbewijs halen en danslessen volgen bij Schröder in Haarlem. Hoorde bij de opvoeding.” Dat rijbewijs levert geen probleem op. Over zijn dansprestaties merkt hij op, dat ‘ze het hebben geprobeerd’. Annie zwijgt wijselijk. In 1972 trouwen ze en het stel gaat in Lisse wonen, vlakbij de zaak waar Jan als monteur werkt. Annie heeft een kantoorbaan elders.

Als de klanten tevreden zijn over het reparatiewerk en de tijd rijp voor een nieuw apparaat, komen ze graag naar de winkel. “Op voorwaarde dat ik ze dan zou helpen. Vond mijn baas prima. Gevolg, dat ik steeds vaker in de winkel te vinden was. Moest er een monteur bij komen om mijn werk te gaan doen.”

Nieuw-Vennep

Het is 1974 als Koelewijn een AKO-filiaal opent in Nieuw-Vennep, aan de Venneperweg.

Jan en Annie gaan de winkel leiden. Hij is ’s morgens onderweg, naar klanten om reparaties uit te voeren en ’s middags in de zaak ‘voor moeilijke gevallen’. Zij staat in de winkel waar een hoek is ingericht voor de verkoop van grammofoonplaten. Die zijn voortaan haar pakkie an. Het stel verlaat Lisse en verhuist naar de Sikkelstraat in Nieuw-Vennep. Daar worden de kinderen geboren. In 1980 zoon André en een jaar later dochter Esther. Het echtpaar is inmiddels twee kleinzonen rijk.

Annie: “Ik heb zowat mijn hele leven gewerkt, alleen toen de kinderen kwamen een paar jaar niet. In 1986 ben ik opnieuw begonnen, toen als typiste bij het Witte Weekblad. Een leuke baan, uittikken van de stoppertjes, in die tijd een gratis advertentie. Maar ook andere teksten, zoals verhalen die de krant in moesten.”

Op gegeven moment wordt ze weggesaneerd uit Nieuw-Vennep en is haar werkplek het Telegraafgebouw in Amsterdam. “Daar ging ik grafisch. Dat wil zeggen, op de afdeling waar advertenties werden vormgegeven, voerde ik de teksten in op de computer.” Na drie jaar moet ze vertrekken. Haar werk wordt overbodig. “Dan kom je dus in de WW, moet je solliciteren. Heb ik eindeloos brieven geschreven waar je meestal niets op hoorde. Ten slotte kwam ik in de thuiszorg terecht. Niet mijn leukste baan.”

Oude schoenen

Na twee jaar trekt Jan Willemse bij het Vennepse AKO-filiaal de deur achter zich dicht om nooit meer terug te keren. “Ik moest dingen gaan verkopen waar ik niet achter kon staan. Nou, dan heb je aan mij een slechte. Dan stap ik dus gewoon op.” Maar niet eerder dan dat hij elders werk heeft. Volgens het motto: ‘geen oude schoenen wegdoen voordat je nieuwe hebt’. De  volgende werkgever is Johan Gehrels in Hoofdorp. Onze zegsman wordt bedrijfsleider in de radio/televisie en witgoedwinkel. Na een conflict over het loon, maakt hij een uitstapje naar Sony in Badhoevedorp, om al gauw terug te keren naar Hoofddorp. “Toen kon ik wel de verhoging krijgen die ik wilde en daarna heb ik er met plezier gewerkt.”

In 1986 komt er een einde aan het dienstverband als de baas ziek wordt en de zaak wordt verkocht. “Toen nam ik achteraf een verkeerde beslissing, ging werken in de wanddecoraties. Had ik nooit moeten doen.” Het lukt hem twee jaar later toch weer in zijn vakgebied aan de slag te komen. Bij Zwolsman in Amsterdam. Uit die periode dateren verschillende anekdotes. Zoals die keer dat een vertegenwoordiger in de maling wordt genomen. “Had iemand zijn aktetas op de rails voor de deur gezet zodat de tram er niet door kon. Luid gebel natuurlijk. De man in kwestie wist van niets, schrok zich een hoedje toen hij merkte dat het om zijn tas ging. Lachen hoor. Ach, het waren leuke collega’s maar het publiek lag me niet.” Het duurt kortom niet lang of Willemse gaat weer op zoek naar ‘nieuwe schoenen’. Het wordt de speciaalzaak AWI in Hoofddorp. Daar komt het accent steeds meer op de verkoop te liggen, waarmee hij het koperen werkverband haalt, maar daarna gaat het mis. Willemse wisselt nog drie keer van schoeisel totdat hij in 2005 de gelegenheid krijgt het Onderdelenhuis te starten aan de Venneperstraat, waar voorheen Cool Kids is gevestigd.

Deskundig advies

Na weken van verbouwing met behulp van familie en vrienden wordt de winkeldeur feestelijk geopend. Een hartenwens van het echtpaar gaat in vervulling. De klant vindt er een rijk assortiment aan onderdelen, benodigdheden op het gebied van elektronica plus huishoudelijke apparaten. En Jan geeft deskundig advies waar hij kan, opgebouwd in zijn afwisselend arbeidsverleden. Annie houdt in het kantoortje de aanloop van 20180321 linv europarts (2)klanten in de gaten en zo gauw er te lang gewacht moet worden, staat zij paraat.

De filosofie van het Onderdelenhuis, dat de spullen van Europart betrekt, is eenvoudig maar doeltreffend. ”Wij zijn er om problemen op te lossen. Vaak kunnen kapotte apparaten nog heel goed worden gerepareerd. Daar leveren wij de onderdelen voor. We proberen verder met advies de klant op weg te helpen.”

Inmiddels is het tienjarig bestaan al achter de rug en heeft de ondernemer de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. “We hebben heus wel eens gedacht om te stoppen. Maar steeds plakten we er weer een jaartje aan vast. Ik zeg altijd, we zijn gewoon het melkboertje op de hoek van vroeger. En voorlopig gaan we door. Kijk eens, het is beslist geen vetpot. Daar kunnen we eerlijk over zijn. Het resultaat is de laatste jaren achteruit gegaan, vooral door Internet. Maar we hebben een fijne klantenkring opgebouwd en daar doen we het voor. Zolang het kan.”

Auteur: Geertje Bos
Maart 2018.      

    

Boek met interviews over het Leven in Nieuw Vennep van toen en nu