Wegenwacht Ruurt Visser

Dit werk gaat nooit vervelen.

Hij is volleerd automonteur, heeft ervaring met verschillende merken en bezit prettige omgangsvormen. Met deze eigenschappen voldoet Ruurt Visser (1959, Nijmegen) prima aan het profiel van de20180828 linv ruurt visser (3) Wegenwacht. Per april 1989 oefent hij het beroep uit, sinds 1999 als inwoner van de Vennepse wijk Linquenda. De karakteristieke geel/ blauwe ANWB auto heeft daar onderdak in de garage. Ruurt is één van de ANWB hulpverleners die ervoor zorgen dat iemand met pech onderweg na afloop opgelucht de reis kan vervolgen.

Als we Ruurt Visser spreken, zit hij in de ziektewet. “Voor het eerst in al die jaren, een bedrijfsongevalletje.” Middelvinger en wijsvinger van de linkerhand raken gewond tijdens behandeling van een pechgeval. “Bij het monteren van een schroefveer schoot deze los en zaten de vingers ertussen beklemd.” Na behandeling in het ziekenhuis is gedwongen rust vereist en dat valt de boomlange Venneper niet mee, al vermaakt hij zich wel met computeren en facebook activiteiten.

Hij mist de dagelijkse werkzaamheden, vooral het contact met de mensen. “Ik hou ervan een praatje met ze te maken. En wat het werk verder zo leuk maakt, is dat je pechvogels letterlijk weer op weg helpt. Vaak met een tijdelijke oplossing, maar soms ook wel definitief. En dan zijn ze negen van de tien keren zo dankbaar. Je bent voor hen ‘redder in de nood’. Soms kunnen ze me wel zoenen.” Hij grinnikt even. “Elke dag is anders. Elke situatie is anders, elke auto is anders en elk ANWB-lid is anders. Dit werk gaat dus nooit vervelen.”

Automonteur

Ruurt Visser begint als jongeman van zestien zijn deelneming aan het arbeidsproces. Hij heeft de lts achter de rug, met de opleiding tot automonteur. Aanvankelijk wil hij chauffeur worden van een bus of een vrachtwagen, maar hij kiest toch voor automonteur. Zijn eerste werkgever is een Opeldealer in Amstelveen. Ruurt woont dan met zijn ouders en z’n oudere broer in Amstelhoek. De afstand wonen en werken overbrugt hij aanvankelijk met de fiets, later met de brommer en vervolgens met de auto.

Vader Visser is handzetter en verhuist met zijn gezin daarheen waar voor hem werk te vinden is. Vandaar dat Ruurt na 3 jaar Nijmegen in Veenendaal terechtkomt en dat na z´n 14e Amstelhoek de woonplaats wordt. Hij sluit zich als tamboer aan bij de Uithoornse muziekverenging Kunst Na Arbeid (KNA) en leert via een vriend verpleegkundige Bea uit Uithoorn kennen. Zij wordt in 1982 zijn vrouw. Het stel krijgt twee dochters.  

Uithoorn is hun eerste woonplaats samen, vervolgens Hoorn, daarna Hoofddorp en ten slotte Nieuw-Vennep. Ruurt Visser gaat net als zijn vader, waar hem werk wacht. En dat is als wegenwacht binnen een straal van 20 kilometer rond Badhoevedorp, de plaats van ‘zijn’ ANWB Wegenwacht station.  

Wegenwacht

Het is echtgenote Bea die Ruurt via een advertentie in de krant richting Wegenwacht brengt. “Aanvankelijk zag ik het niet zitten, met het spookbeeld door weer en wind op pad te moeten. Maar na de eerste kennismaking was ik helemaal om.” Er volgt intern een opleiding van twaalf weken en dan gaat hij voor het eerst in zijn nieuwe functie de weg op. “Wegenwacht is heel iets anders dan automonteur. In een garage weet je waarvoor een klant komt en dan heb je alles voor handen om het probleem op te lossen. Als hulp bij pech onderweg kom je bij een auto waarvan je zelf moet zien uit te vinden wat er aan de hand is. Je moet dus veel creatiever denken, overal verstand van hebben. Maar goed, voor mij is een auto ‘piece of cake’, dus echt moeilijk heb ik het nooit gehad. Ik wil het trouwens ook niet groter maken dan het is, hoor.”

Computers

“Vroeger zaten in Badhoevedorp de telefonistes en de afdeling planning voor de regio Holland-West. Inmiddels zijn diverse diensten over andere stations verspreid, de telefooncentrales in Assen en deels in Den Haag, terwijl de planning in Wolfheeze zit. Alles gebeurt nu via de computer.”

Ruurt beschrijft de werkwijze. “Een oproep om hulp komt bij de alarmcentrale binnen. De centralist zit achter de computer. Hij of zij bewaakt de situatie op de weg en deelt de pechgevallen aan ons uit. Ik ben aangemeld met mijn personeelsnummer, 406, en via de pc kan men zien waar ik me op een bepaald moment bevind en wat ik aan het doen ben.” Op zo’n manier kan de centralist de technische hulpverlener sturen, die het dichtst bij de plek van het pechgeval is.

Onze zegsman komt per dag zo’n 10 tot 15 keer in actie. Het merendeel betreft problemen met de accu en met de banden. “Mensen vragen wel eens, mag ik met u meekijken? Nou dat vind ik geen probleem. Ik zeg altijd wel: Als ik op uw voeten sta, loopt u in de weg.” Het wordt lastiger als er sprake is van een pechgeval op de vluchtstrook. Dan is het extra uitkijken voor het langs razende verkeer. “In de opleiding wordt veel aandacht gegeven aan veiligheid. Van ons zelf, maar zeker ook van de getroffen automobilist.”   

Ingesneeuwd

Een van de meest bijzondere ervaringen beleeft Visser in maart 1999, als Nederlandse wintersporters in Oostenrijk en Zwitserland de dupe worden van overmatige sneeuwval in die landen. Meer dan 400 voertuigen komen vast te zitten in de sneeuw. De ANWB Alarmcentrale staat voor een gigantische klus. In samenwerking met de plaatselijke autoriteiten wordt een plan gemaakt voor het afvoeren van gestrande auto’s. Ruurt Visser is een van de wegenwachten die worden ingeschakeld.

Hij arriveert per vliegtuig om later achter het stuur van zo’n auto te zorgen voor veilig transport huiswaarts. “De betreffende voertuigen waren in Oostenrijk naar een bepaalde plek gebracht. Vandaar uit ging het dus terug naar Nederland.”

Ruurt Visser merkt op, dat dergelijk werk een mooie taak kan zijn voor gepensioneerde collega’s. “Als er in een buitenland een pechsituatie is waarbij de chauffeur niet meer kan rijden maar de auto wel, levert de ANWB een vervangende chauffeur. Vroeger moest je daar wel een Reis- en Kredietbrief voor hebben, tegenwoordig valt het onder Buitenlandhulp.”   

 Vierdaagse

Goede herinneringen bewaart hij ook aan het grootste meerdaagse wandelevenement, de Nijmeegse Vierdaagse. Hoewel hij het merendeel van zijn leven achter het stuur doorbrengt, draait onze 20180828 linv ruurt visser (2)wegenwacht zijn hand er niet voor om een afstand van 50 kilometer vier dagen lang af te leggen met de benenwagen. Hij maakt deel uit van een door de ANWB gesponsorde groep. Een hechte club die veel steun heeft aan elkaar. 

De honderdste vierdaagse in juli 2016 vormt voor hem de afronding. “Ik heb ‘em dan 24 keer gelopen. Jammer genoeg net niet de 25 gehaald.” Als de ANWB ervoor kiest te stoppen met het organiseren van dit gezamenlijke wandelevent, is het ook ‘einde oefening’ voor Ruurt. “Jammer natuurlijk, maar ik had in die tijd steeds meer last van mijn knie en vond het eigenlijk ook wel mooi zo.”

Ondanks de knie perikelen en het akkefietje met de linkerhand blijft onze Vennepse wegenwacht zijn beroep trouw. “Ik hoop dit mooie werk, in goede gezondheid, nog tot in lengte van dagen te kunnen doen.”

*Voor het melden van pech onderweg, kan anno zomer 2018 gratis de speciale app worden gedownload. Meer info: anwb.nl/wegenwachtapp.   

Auteur: Geertje Bos
Foto’s: Geertje Bos
Augustus 2018