Wim Café

 “Accordeonspelen erg moeilijk? Je zet ‘m op je schoot en je speelt”2011 linv ul mu wimcafe mo

 In de Venneperstraat nummer 16 werd 83 jaar geleden Wim Café geboren: “Maar dat huis is afgebroken want op die plek is nu de Kruidvat winkel. Ik ben met hart en nieren een echte Venniper zoals dat heet want ik heb het dorp drastisch zien veranderen: van een gehucht met vier blokken huizen tot en met een dorp van meer dan 32.000 inwoners. Ja, ja, er is hier veel gebeurd en inmiddels wonen wij in een leuk appartement in de Kerkstraat.”

Met liefst twee accordeons onder handbereik halen wij herinneringen op uit lang vervlogen tijden met de energieke Wim Café (83) terwijl echtgenote Willy de koffie serveert.
“Toen ik jong was had het dorp zo weinig inwoners dat je precies wist in welke straat iemand woonde. Zelfs het huisnummer kende je uit je hoofd. Na mijn tijd op de openbare lagere school brak de Tweede Wereldoorlog uit dus van studeren en werken kwam niet veel. En na de bevrijding moest ik als soldaat naar Indonesië. Ik heb daar ruim twee jaar gezeten en terug in Nederland pakte ik mijn vak van dieselmonteur weer op.”

 Geen Bach

Jarenlang werkte de energieke heer Café bij Van Kalmthout & Van Niel, de grote Ford dealer in Hoofddorp, als automonteur maar van jongs af aan was accordeonmuziek zijn grote hobby.
“Ja, weet je hoe dat kwam? Ik kreeg op 7-jarige leeftijd een accordeonnetje van mijn vader. Hij had er zelf ook eentje dus nam ik lessen bij muziekleraar Mastbergen in Hillegom. Daar reed ik dan met de fiets naar toe. Mijn vrouw ging er ook een tijdje heen voor mandolinelessen. Maar die heeft er in haar verdere leven niet veel meer mee gedaan. Wat het mooiste is van een accordeon? De klank. Ik vind het een prachtig instrument. Moeilijk bespeelbaar? Welnee, je zet ‘m gewoon op je schoot en je gaat spelen,” schatert de kwieke Venneper, die vanwege zijn jarenlange ervaring inmiddels elk muziekstuk uit zijn hoofd speelt.
“Maar je moet niet met Bach of zo aankomen hoorn,” zegt Café, “want dat trek ik niet. Destijds leerde ik ook noten lezen maar inmiddels speel ik op de automatische piloot. Gewoon uit het hoofd. In Indonesië heb ik ook nog in een legerbandje gespeeld om de militairen wat te vermaken maar toen ik weer thuis kwam in Nederland heb ik eigenlijk alleen maar als solist gespeeld. En dat doe ik al zo’n kleine tachtig jaar. Ik oefen nog steeds hier in de huiskamer.  Maar dan moet ik er wel voor in de stemming zijn want anders laat ik hem rustig staan. Ik heb trouwens de keuze uit drie accordeons.”

Knoppenkast

Naast zijn bureau staan twee accordeons, een zogenaamde knopjeskast, diatonisch, van 2 kilo en een grote pianoklavier accordeon die toch al gauw 15 kilo weegt. Zijn nieuwste aanwinst staat boven en die is nog zo goed als nieuw want hij heeft er praktisch nog nooit op gespeeld.
Café: “Dat is een vijf rijen knopjesaccordeon maar ik heb er totaal geen gevoel bij. Ik heb die vorig jaar gekocht maar hij staat nog steeds in de hoes omdat ik met zo’n knoppenkast eigenlijk niets heb. Ik hoop dat een van mijn kleinkinderen er zin in heeft om ermee accordeon te gaan spelen. Lijkt me wel leuk. Ik speel het liefst op een model met aan de ene kant de basknoppen en de andere kant het klavier.”
Om te onderstrepen wat de verschillen zijn pakt de enthousiaste muzikant meteen maar even de twee accordeons erbij en speelt wat voor de vuist weg. Zijn jarenlange ervaring is duidelijk hoorbaar. Hij geniet zichtbaar.
Jarenlang speelde hij op feestjes en tijdens verenigingsavonden maar het liefst speelt hij in de Westerkim: “Ja, ik ben daar al jarenlang vrijwilliger. Dat vind ik ontzettend leuk en dankbaar werk. Maar ik speel daar ook op het kleine orgel tijdens bijeenkomsten. Dat vind ik ook een mooi instrument. En je ziet dat ik hier in de woonkamer ook een synthesizer annex piano heb staan waar ik vaak op speel.”

Vrijwilliger

Dat kerkorgel spelen is een verhaal apart. Café: “Vroeger zaten mijn drie zoons op de jeugdsociëteit De Ring van de katholieke kerk. En toen de pastoor hoorde dat ik ook piano en orgel speelde kwam hij naar mij toe en vroeg of ik eens op het grote kerkorgel wilde spelen. Ja, zei ik, maar ik ben niet religieus en speel geen psalmen of gezangen. Nee, dat hoeft ook niet, zei de pastoor maar kom maar eens langs. Nou, hij vond het prachtig maar ik heb daarna nooit in een kerkdienst gespeeld.”
Al 22 jaar is hij vrijwilliger bij de Westerkim waar hij elke maandag een filmmiddag organiseert: “Er hangt daar een heel groot scherm en ik heb inmiddels wel 600 videotapes met romantische en historische films. Soms zit de zaal propvol maar er zitten ook wel eens slechts zes bewoners te kijken. Die videotapes heb ik allemaal gekocht. Daarnaast speel ik daar ook accordeon. Vaste prik is sinterklaas of een speciale verjaardag en elke twee weken speel ik bij de borrelmiddag. Onlangs speelde daar ook accordeonist Hans Kap. Dat is een hele goeie hoor. Nee, ik leer daar zelf niet veel meer van want ik heb mijn eigen stijl ontwikkeld. Ik speel het liefst vrolijke muziek en hier thuis speel ik heel veel. Dat geeft mij een heerlijk gevoel en het ontspant goed.”

Auteur: Jan van Grondelle
(22-08-2011)

Boek met interviews over het Leven in Nieuw Vennep van toen en nu