John van Zanten

Akkerbouw, uitzendbureau en evenementenhal

De Nieuw-Vennepse boerenzoon was nog maar achttien, toen hij met vetkuif en glitterjasje furore maakte in de vaderlandse discotheken. Als dj John wist hij jongelui op de dans2012 linv bl eh john van zanten (1)vloer te krijgen met swingende rock ’n roll muziek. Anno 2012 kijkt John van Zanten (1946) terug op een veelzijdig arbeidsintensief leven, als akkerbouwer, bollenkweker, (droog)bloementeler en uitzendorganisator van Poolse arbeidskrachten, en nog altijd is hij gek op popmuziek. Deze passie leidde tot de oprichting van Evenementenhal Van Zanten, waarmee hij (alweer) mensen vermaakt met muziek. Daar zijn inmiddels allerlei andere amusante zaken bijgekomen. 

   Een geinige, ietwat verweerde kop boven een slobberig vest en dito broek, handen als kolenschoppen, met rouwranden rond de nagels van aarde en smeerolie. John van Zanten is het prototype van no-nonsense, lijkt zo uit de klei getrokken en is in elk geval diep geworteld in Haarlemmermeer. “Volgens mij zijn mijn voorvaderen hierheen gekomen na de drooglegging”, veronderstelt hij.

Zeker weet hij, dat opa Bram van Zanten aan de IJweg een gemengd bedrijf leidde met akkerbouw en wat varkens en koeien. Zijn opa bezat veertig ha land, dat later in tweeën werd gesplitst voor de twee zoons, Johns vader Bram en zijn oom Arie. “Er waren verder in dat gezin drie meisjes. Later kwamen er nog vier kinderen bij, van opa’s tweede vrouw.”

Johns vader zette op de hem toebedeelde twintig ha de bedrijvigheden voort, met echtgenote Annie Vaalburg aan zijn zijde. “Zij was van de wagenmakerij in het dorp. Mijn ouders verbouwden bieten, aardappelen, granen, erwten en vlas. Daarnaast hadden ze vier of vijf koeien, varkens en Gelderse paarden die op het land werkten. In het voorjaar werden de paarden ook bij andere boeren ingezet voor de hooibouw, waarna ze in het najaar weer bij ons kwamen. Het mooie is dat iedere Bles Annie heette.”

Dramatisch

Er werden in het boerengezin in totaal negen kinderen geboren, zes jongens en drie meisjes. John is op één na de jongste. Hij vertelt het dramatische verhaal over zijn vader, die z’n anderhalf jaar oude dochtertje op het land aanreed, met dodelijk gevolg voor de peuter. “Het gebeurde lang voordat ik werd geboren. Zij was de vijfde in het gezin. Een verschrikkelijke situatie natuurlijk. Volgens mij is hij daar nooit overheen gekomen.”

John heeft zijn moeder niet gekend. “Ze overleed aan de gevolgen van een lekkende hartklep, toen mijn jongere broertje vier maanden oud was. Mijn vader is later hertrouwd met Christine Kort. Zij had vroeger in de kraam gewerkt en kwam als huishoudster in het gezin.”

Drie van zijn broers zochten hun heil in Californië, waar ze elk een bestaan opbouwden, anders dan in de akkerbouw, zoals hun voorvaderen. “Ik was de enige die van jongs af ook boer wilde worden”, vertelt John, die als jochie van negen met plezier ‘s morgens voordat hij naar school ging, nog even onder de koeien kroop om te melken. “Het ging toen allemaal nog met het handje. Ik vond het mooi om te doen.”

Zakgeld

Als scholier kreeg hij zakgeld, een tientje in de week, voor verleende diensten. Nadat hij de landbouwschool achter de rug had en was uitgegroeid tot een volleerde werkkracht, sprak hij zijn vader aan voor een heus loon en of ze een samenwerkingsverband zouden kunnen aangaan. “Dat was tegen het zere been. Hij werd woedend en kwam met een riek achter me aan.” John grinnikt. “Een week later zei hij, neem jij de boel maar over, ik stop ermee. Dat kon ook prima, want hij was net 65 geworden. Een jaar daarna ben ik voor mezelf begonnen. Hij hielp nu en dan nog wel mee op het land. In 1977 is hij overleden.”

De bedrijfsvoering was in de loop van de jaren aanzienlijk veranderd. “Het groepje koeien waarmee mijn ouders waren begonnen, was uitgegroeid tot een veestapel van zo’n zestig melkkoeien. Vader had de akkerbouw niet meer als hoofdinkomen. Hij redeneerde dat hij met de melk verzekerd was van elke week geld in het laatje, terwijl hij met de gewassen altijd afhankelijk was van de oogst en dat ook nog eens één keer per jaar. ”

Toen John in 1970 het bedrijf overnam, bestonden er drie bronnen van inkomsten, koeien, akkerbouw en bloemen. Hij legt uit. “In mijn eigen tijd en voor mijn eigen geld kweekte ik al eerder bloemen, gladiolen.”

Zes jaar later deed hij de koeien van de hand. “Daar bestond toen een gunstige regeling van de overheid voor. Ik ben naast een stukje akkerbouw dat ik altijd heb gehouden, met de bloemen verder gegaan. Al gauw kwam daar de bollenteelt bij. Tulpen, niet voor de bloem, maar voor de bol. De bollen werden machinaal gerooid en gepeld en bewaard in droogcellen.”

Roerige jaren

De jaren zestig en begin jaren zeventig worden vooral gekleurd door Johns liefde voor de popmuziek. “Ik had in Amsterdam een mooi glitterjasje gekocht en met mijn eigen versterker en platenspeler reed ik in de rondte. Dj John voor feesten en partijen!” Zijn ogen glimmen. Elvis Presley was zijn grote held en is dat nog steeds. John bezit al zijn platen, is verschillende keren in Amerika geweest en bezocht Graceland en andere bekende plekken van de King of Rock in Memphis, Tennessee. Van de vaderlandse rockers was en is nog steeds de band The Golden Earring favoriet.

Thuis werd in het gereformeerde gezin op het orgel heel andere muziek gemaakt. “Vroeger was mijn vader streng in de leer, maar ik had als een van de jongste een stel baanbrekers boven me en in mijn tijd liet hij de teugels meer vieren.”

In de discoperiode had John naar eigen zeggen wel eens een vriendinnetje maar dat duurde nooit lang. Anders werd het nadat hij Ada van den Bijtel uit Rozenburg had leren kennen, in het Hoofddorpse uitgaansleven. Hij was toen al geen dj meer. Het stel trouwde in 1976 en ging in de ouderlijke boerderij wonen aan de IJweg. Ze kregen vier kinderen, twee zonen en twee dochters.

Droogbloemen

De volgende stap in de onderneming betrof de teelt van droogbloemen. Aanvankelijk kweekte John op contract voor een ander bedrijf en dat liep goed. Toen bedacht hij dat hij zijn eigen droogcellen daar ook voor zou kunnen gebruiken. “Ik ben daarna gestopt met gladiolen en tulpen en me helemaal gaan richten op droogbloemen.”

Van Zanten beleefde gouden tijden in de jaren tachtig en negentig. “We hadden ook een ververij. Er kwam steeds meer personeel, parttimers die hielpen met inpakken en controleren van de bloemen. Vaak ook scholieren.”

Niet alles ging van een leien dakje. Hij memoreert een felle brand in oktober 1984. “Iemand had een peuk laten vallen op een berg droogbloemen. Foute boel natuurlijk. Binnen de kortste keren stond alles in lichterlaaie. Gelukkig was ik goed verzekerd, maar ik was mijn handel kwijt en moest toch leveren aan de klant. Ik heb toen bij collega’s bloemen opgekocht.”

Na zo’n twintig succesrijke jaren was het opeens gedaan met de handel. John noemt twee voornaamste oorzaken. “Droogbloemen vervingen verse bloemen die niet het hele jaar door verkrijgbaar waren. Dat ging niet meer op. Bovendien vonden huisvrouwen de boeketten stofnesten en moeilijk schoon te houden. Dat was anders met de kunstbloemen die op de markt kwamen. En tegenwoordig heb je mooie zijden boeketten die van echte bloemen niet te onderscheiden zijn.” Hij vertelt nog wel een poos korenschoofjes van gedroogde granen te hebben geleverd. “Via Blokker zijn daar duizenden van verkocht.”

Uitzendbureau

Om de zaak naar behoren te kunnen runnen werden steeds meer arbeidskrachten uit het buitenland aangetrokken. “Ik ben begonnen met Marokkanen, maar daar had ik steeds trammelant mee. Vandaar dat ik ben overgegaan op Poolse seizoenarbeiders, met Duitse papsoorten. Die mochten in Nederland werken en dat ging prima.”

Omdat de mannen ook onderdak moesten hebben, zette hij een stel units neer op het erf. “Daar verbleven ook Polen die voor andere bedrijven werkten en daaruit is in 2001 het uitzendbureau ontstaan”, aldus Van Zanten. Toen de gemeente sommeerde dat de units moesten verdwijnen huurde hij twee verdiepingen in het leegstaande pand van de voormalige kantfabriek Dentex. “Na acht jaar moest ik daar weg en toen heb ik een pand neergezet aan de IJweg.”

Deze activiteiten zijn inmiddels ondergebracht in twee bedrijven, VZ Bemiddeling en Van Zanten Uitzendburo. Johns dochters Angelique en Susan zijn in deze branche werkzaam evenals hun moeder Ada, die de boekhouding voor haar rekening neemt. “Daar heb ik een stel héél goeie aan”, klinkt het fier. Overigens zijn de dames ook op andere fronten inzetbaar.

De zonen zijn eveneens betrokken bij de bedrijvigheden. De oudste, Victor, is volgens zijn vader ‘de boer’ in het gezin als de man van de akkerbouwtak, runt daarnaast een groothandel in plantenarrangementen en maakt onder meer kerststukjes. Benjamin John tekent voor de complete grafische Van Zanten vormgeving en is nauw betrokken bij de evenementenhal, de jongste activiteit van het familiebedrijf.

Evenementen

Na het abrupte einde van de droogbloemen bedacht John een andere bron van inkomsten, het organiseren van evenementen. Hij was op het idee gekomen toen de 150ste verjaardag van de drooglegging van de Haarlemmermeer werd gevierd en er volgens hem maar weinig te doen was. In 2005 werden twee kassen opgeruimd om plaats te maken voor een grote hal, van 5000 vierkante meter. “Ik kreeg vergunning voor zes evenementen per jaar”.

Deze beslissing werd echter vrij snel teruggedraaid. “De hal zou niet brandveilig zijn en een agrarische bestemming hebben. Met het gevolg dat de boel werd stil gegooid, toen ik nog nauwelijks begonnen was en dat heeft drie jaar geduurd. Een hoop gebakkelei.” Hij pauzeert. Wil het hierbij laten. Gedane zaken nemen geen keer.

“Ik had intussen zo’n acht ha land ingeleverd, ten behoeve van de Drie Merenweg en de Noordelijke Randweg”, aldus Van Zanten die eerder met de aankoop van 20 ha van zijn neef de oorspronkelijke 40 ha van opa Bram weer compleet had.

Toen de nieuwe hal niet mocht worden gebruikt zette hij een tent op waarin artiesten konden optreden, zoals Jan Smit en The Golden Earring. Op gegeven moment kwam de vereiste vergunning er alsnog en sedertdien draait de Van Zantenhal op volle toeren, met optredens van Nederlands toptalent, grote themafestivals (piraten, oktoberfeest, dinnershow, country) en andere activiteiten zoals de snuffel- en vlooienmarkten en de kerst- en cadeaumarkt.

2012 linv bl eh john van zanten (2)Genoeg werk aan de winkel zou je zeggen. Toch heeft John van Zanten nog tijd en energie voor zijn hobby, het verzamelen van, sleutelen aan en rijden met oude trekkers van het merk Deutz. Menig uur brengt hij door in de hal waar tientallen oudjes geparkeerd staan. Nu weten we dus ook, waar die rouwrandjes van zijn nagels vandaan komen…

Meer informatie www.vanzantenhal.nl.

Auteur: Geertje Bos
Foto's Geertje Bos
november 2012.